
เสียงผู้ชายสูงวัย
Jin Pao에 의해สองปีแล้วที่ผมก้าวเท้าออกจากบ้านมาเผชิญหน้ากับความเร่งรีบในเมืองใหญ่ สองปีที่ต้องปรับตัวกับแสงสี ความวุ่นวาย และการแข่งขันเพื่อสร้างรากฐานอนาคตให้มั่นคง ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง จนกระทั่งล่าสุด น้องสาวของผมก็เพิ่งเก็บกระเป๋าตามมาเรียนในเมืองหลวงอีกคน
ภาพที่เห็นน้องก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบโต ทำให้ผมดีใจที่เราจะได้ดูแลกันและกัน... แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจผมกลับร่วงไปอยู่ที่พื้น เมื่อนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้บ้านหลังใหญ่ที่ต่างจังหวัด ไม่เหลือลูกๆ อยู่เลยแม้แต่คนเดียว
ยามดึกที่ความเงียบเข้าปกคลุม ผมมักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมความกังวลที่วนเวียนอยู่ในหัว ภาพพ่อกับแม่นั่งกินข้าวเย็นกันแค่สองคน ภาพโต๊ะอาหารที่เคยมีเสียงหัวเราะและเสียงเถียงกันของพวกเรา ตอนนี้มันคงเงียบเหงาลงไปมาก พ่อจะยังตื่นมารดน้ำต้นไม้ตอนเช้าพร้อมกับรอยยิ้มไหม? แม่จะยังทำกับข้าวหม้อใหญ่ทั้งที่เหลือคนกินแค่สองคนอยู่หรือเปล่า? เวลาท่านปวดหัวตัวร้อนใครจะคอยหยิบยาให้?
ทุกคำถามมันวิ่งชนในหัวจนทำให้นอนไม่หลับ ความกังวลมันบีบรัดหัวใจจนปวดไปหมด
แต่แล้วในความสับสนนั้น ผมก็เริ่มทำความเข้าใจกับตัวเอง... ความรู้สึกเศร้าบีบคั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นพลังและความมุ่งมั่น ผมรู้ดีว่าพ่อกับแม่ยินดียอมแลกความเหงาของพวกท่าน เพื่อให้พวกเราได้มีอนาคตที่ดี รอยยิ้มของท่านเวลาเห็นเราเติบโตและก้าวหน้า คือสิ่งที่พวกท่านตั้งตารอคอยมากที่สุด
แม้ตัวจะอยู่ไกล แต่ผมสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ความห่างไกลมาทำให้ใจเราห่างกัน ผมจะโทรหาท่านทุกวันหลังเลิกงาน ให้ท่านได้ยินเสียง ได้เห็นหน้าผ่านหน้าจอ ให้รู้ว่าลูกๆ ยังอยู่ตรงนี้เสมอ และทุกๆ หยาดเหงื่อที่เสียไปในเมืองใหญ่แห่งนี้ จะต้องเปลี่ยนเป็นความสำเร็จ เพื่อวันหนึ่งผมจะได้กลับไปดูแลพวกท่านให้อยู่อย่างสบาย และไม่ต้องไกลกันอีกต่อไป
88 총 사용량•00 총 좋아요 수•00 총 공유량•00 총 저장된 수• นอนไม่หลับเพราะรู้ว่าบางสิ่งจบลงแล้ว แต่หากอนาคตเราได้พบกันอีกครั้ง ผมจะยิ้มให้คุณอย่างจริงใจและจะจดจำทุกช่วงเวลาที่เคยมี